Integracja sensoryczna (SI) to zdolność dziecka do odczuwania i reagowania na informacje dostarczane z otoczenia i własnego ciała. Gdy wszystko działa dobrze, dziecko sprawnie porusza się, prawidłowo odbiera docierające do niego różnorodne bodźce i zachowuje się odpowiednio do sytuacji.
Terapia integracji sensorycznej to zajęcia dla dzieci, które mają trudności z odbiorem bodźców, a w związku z tym również problemy z codziennym funkcjonowaniem i zachowaniem. Terapia SI pomaga także w trudnościach z czytaniem, pisaniem oraz w problemach z mową.
Zgłoś się na diagnozę integracji sensorycznej, jeśli Twoje dziecko nadmiernie lub ze zbyt małą wrażliwością reaguje na bodźce sensoryczne, czyli:
przedsionkowe (bodźce z ruchu) – dziecko ma nieprawidłowy poziom aktywności ruchowej – biega zamiast chodzić, nie potrafi spokojnie czekać przez dłuższą chwilę, uporczywie kręci się w kółko, kołysze się lub niechętnie podejmuje aktywność ruchową, szybko się męczy, wykazuje lęk podczas zabaw wymagających wpinania się czy utrzymania równowagi (drabinki, równoważnie);
proprioceptywne (bodźce płynące z własnego ciała) – gryzie, szczypie, niszczy zabawki, wpada na przedmioty lub inne dzieci, zbyt mocno ściska przybory do pisania, nie zwraca uwagi na zimno czy ból, uderza zabawkami o swoje ciało;
słuchowe – zatyka uszy, reaguje płaczem na hałas, przeszkadzają mu różne dźwięki, potrzebuje częstego powtarzania poleceń, mówi samo do siebie, powtarza niektóre dźwięki;
dotykowe – unika niektórych ubrań, nie lubi przytulania, całowania, brudzenia rąk, wykonywanie różnorodnych czynności pielęgnacyjnych jest dla niego nieprzyjemne, chodzi na palcach;
wzrokowe – unika kontaktu wzrokowego, mruży oczy w jasnych pomieszczeniach, odmawia zasłaniania oczu, jest bardzo pobudzone pod wpływem dużej ilości tych bodźców;
zapachowe i smakowe – unika określonych rodzajów jedzenia, często zatyka nos lub mówi, że coś brzydko pachnie, wącha różne przedmioty.
Warto skonsultować dziecko również wtedy, gdy obserwujesz, że ma:
trudności z koncentracją uwagi – nie potrafi skupić się dłużej na jednej czynności, łatwo się rozprasza;
obniżony poziom koordynacji ruchowej – słabą równowagę, często się potyka i przewraca, ma trudności z rzucaniem
i łapaniem piłki, jazdą na rowerze oraz posługiwaniem się sztućcami, a także kłopoty z rysowaniem, pisaniem, używaniem nożyczek i ubieraniem się;
opóźniony rozwój mowy;
problemy z nauką czytania i pisania;
trudności w zachowaniu;
problem z przystosowaniem się do nowych sytuacji;
trudności w kontaktach społecznych – reaguje agresywnie lub wycofuje się, nie nawiązuje relacji z rówieśnikami;
niską samoocenę, jest nieśmiałe lub lękliwe.
WAŻNE:
Ruch na świeżym powietrzu, zajęcia sportowe oraz wizyty na sali zabaw NIE ZASTĄPIĄ terapii integracji sensorycznej – mogą ją jedynie wspierać.
Podczas terapii ćwiczenia dobierane są indywidualnie do potrzeb każdego dziecka, tak aby odpowiednio stymulować jego układ nerwowy. Dzięki temu wszystkie zmysły zaczynają ze sobą współpracować, a dziecko lepiej radzi sobie w codziennych sytuacjach.
Terapia SI nie polega na uczeniu się konkretnych umiejętności (np. jazdy na rowerze, pisania czy czytania), lecz na usprawnianiu pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które stanowią podstawę do rozwoju tych umiejętności.
Należy pamiętać, że dziecko samoistnie nie wyrośnie z problemów wynikających z zaburzeń integracji sensorycznej, dlatego wskazane jest jak najszybsze rozpoczęcie terapii. Im starsze dziecko, tym bardziej utrwalają się niewłaściwe sposoby reagowania na bodźce, jeśli nie otrzyma ono profesjonalnej pomocy.
Terapię SI poprzedza dokładna diagnoza, na którą
składają się:
Szczegółowy wywiad z rodzicami oraz kwestionariusze dotyczące rozwoju sensoryczno-motorycznego dziecka.
Obserwacja kliniczna badająca reakcje dziecka na stymulację sensoryczną, występowanie przetrwałych odruchów, postawę ciała, równowagę, koordynację oraz ruchy gałek ocznych.
Testy Południowokalifornijskie – przeznaczonych dla dzieci od 4. roku życia.
Wyniki diagnozy wraz z zaleceniami są omawiane i przekazywane rodzicom w formie pisemnej.
